«انا ارسلنا رسلنا بلسان قوم»

زيو خمو (Zyoo khomoo)Mp3   2.92  MB

بيـزويجه زيومـــو پيشجــــــاناها           ني زيو ريشـــــا داري، ايغوناها

Bizovoyje       zymoo       pishjanaha             Ni   zyoo   risha  dari  ighoonaha

ابوزيدآبادي‌ها! زبانمان باستاني است.                اين زبان ريشه دار و بي‌نظير است.

ني زيو وو چن هازار سـال پيشتارا            ني زيو دَ هار چي لاهجه هن سارا

Ni zyoo  voo  chan   hazar  sal pishtara             Ni  zyoo  da  harchi lahje  han sara

اين زبان از چند هزار سال پيش است.               اين زبــان از هر لهــجه‌اي برتر است.

«سرآقـــــــا» اگر كي گردنَ بشي              زيومو ناچـــــــــاها ويراهانشي

Sar   agha   agar   ki   gardana bshi                Zymoo nachaha  vira   haneshi

به جان آقا قسم، اگــــر كه گردنت را بدهي،         زبانمـــــــان خوب است يادت نرود.

هار جوري ناشتارا ناجور بي عمـــو!          ناوا مَ ايتَ بيـــــــو باوا خومو!

Har  joori  nashtara   najoor  bi  omu!                 Nava  ma  itabyoo  bava  khoomoo!

هر نحوي بهتر است همان طور باش عمو!        جان من! نگو من كس ديگري هستم، خودت باش!         

اگر غربال زيـــــومو دَ پارجـــــــانا           اگ دَ جاروا واجـــــــيم زارجانا

Agar  gharbal  zymoo  da  parjana,                Aga  da  jaroova  vajim  zarjana,

اگر غربال در زبان ما پارجن است،                    اگر به جارو مي‌گوييم زارجنا،

اگ بورَبـــــــــشَ  وو هچــي داري           بدرز، بتــــــي[1] داري، آرچي[2] داري

Aga  boora  basha  voo, hochi  dari,                Bederez, batay dari, archi  dari,

اگر بيا برو  و بنشين  دارد،                               بدو زود باش دارد، جمع كن دارد.

پيــــــــــومو ني زيو بي دم يوندا             كي جوو عالم و آدم يونـــــــــــــدا

Pyoomoo ni  zyoo  bi  dam  yoonada,           Ki  jovov  alamo adam  yoonada

پدرانمان با اين زبان سخن مي‌گفتند،            كه مي‌توانستند با تمام مردم ارتباط برقرار كنند.

خادا ذونــي زيــومو خيلــي خوشا          اگ كتــــــفو نكريـــــم باارزشا

Khada  zooni zymoo  kheili  khosha                 Aga  ketfoo nekerim  ba arzesha

هر کی هر يا دنيا دَ مـــــــکو داري          خوه را لهجه داري زيــــــو داري

Har   ki  har  ya  donya  da  mokoo  dari              Khoveh  ra lahja  dari  zyoo  dari

هر كس در هر جاي جهان مسكن و ماوا دارد،     براي خودش لهجه‌اي دارد، زباني دارد.

جوونـــــه دونا وو چي‌فم ببـــــيا!          هــــر يا دَ زيـــو خومو دم بديا!

Jovooneh  doona  voo chifam  bibiya!            Har  ya  da  zyoo khomoo  dam bidiya!

جوانان! دانا و فهميده شويد!                          در هر جا با زبان خودمان سخن بگوييد!

ني زيو وو جـــــــد و آباد خومونا          ني زيو رو پاك زيــــو دَ نشــونا

Ni  zoyoo  voo jaddo  abad  khoomoona            Ni zooyoo roo pak zooyoda  nooshoona

اين زبان بجا مانده از آبا و اجداد ماست.         اين زبان، در ميان همه زبان ها شاخص است.

ني زيو سجلت پاك پيـــــــــومونا           يادويـر خيــــلي چيا، نشـومــونا

Ni  zyoo  sejelt  pak  pyoomoona                      Yado  vir  kheyli  chiya,  noshoomoona

اين زبان شناسنامه همه پدران ماست.             يادمان موارد بسياري است و نشانه ماست.

ني داوراد هر كي وي نشـــونا بـي           جف الويا كي وي كرونـــــا بـــي

Ni  davrada  har  ki  vi  noshoona  bi                Jof  olovia  ki  vi  koroona  bi 

در اين دور و زمانه هر كس بي‌نشانه باشد.      مانند آتشي است كه بدون كرونا[1] باشد.

پيشجنه كــي كرسي وو آلاس يودا           پا چاراكـــه لمپا دَ هـــاواس يـودا

Pishjeneh  ki  korsi  voo alas  yoo da                Pa  charake  lampa  da  havas  yoo da 

قديمي‌ها كه كرسي و ذغال داشتند،                    پاي چراغ گردسوز، هواس داشتند،

نون روجو پاش يون رش، کار يونوت        دندويو ناخ چلا بي آريــــــــونوت

Noon  roojoo  pash  yoonaresh  kar   yoonavat       Dandooyoo  nakh  chell  bi  aoonavat

ولي با ني حال صداقـــــت يو کي دا         عوض روسري چارغـــت يوکي دا

Vli  ba  ni  hal  sadaghat  yoo  ki  da                   Avaze  roosri  charghat   yoo  ki  da

ولي با اين همه راستي و درستي داشتند.                 بجاي روسري، چارقد داشتند.

مرديو پاكـــــه وارا اُشــــتر بدن           اي لامه نو را پاكــــه وي‌تر بـدن

Merdeyoo  pake  vara  oshtor  badan                  Ii  lame  noo  ra  pake  vitor  badan 

مردهاشان همه‌اش همراه شتر بودند.    براي يك لقمه نان هميشه اين سو و آن سو مي‌رفتند.

ولي با ني حال قناعت يو کـــــي دَ          وا يابي بدن رفاقـــــــــت يو کي دَ

Vli  ba  ni  hal  ghanaat  yoo ki  da                 Va  yabi  badan  rafaghat  yoo  ki  da 

ولي با اين همه چشم و دل سير بودند.             براي همديگر بودند و به آيين دوستي پايبند.

ماتاما صحرا دَ هيــــــزم يوناوات            تاوارا يودا وو زور پنــجا وو كـت    

Matama  sahra  da  hizam  yoonavat            Tavara  yooda  voo zoor  panja  voo kat 

ماه تا ماه در صحرا هيزم مي‌كندند.                    تبر ، زور پنجه و كتف داشتند.

هار به شش ما صحرا دَ اتـــــامدن            ويشتر از چــــن رو كــيا دَ نبـدن

Har  be  shosh  ma  sahar  da  atamadan      Vishtar  az  chan  roo  kia  da  nabadan 

هر به شش ماه از صحرا مي‌آمدند.                  ولي بيشتر از چند روز در خانه نبودند.

نون روجو تاخونه  وو  كرجه يودا                هاشيكجه، اروونه، اشترجه يـودا

Noon roojoo  takhna  voo  kerjeyoo  da         Hashikjeh, arvooneh,  oshtorjeh  yooda 

آن روزها، آشپزخانه و تنور داشتند.               ماده‌شتر، شتر نر و بچه‌شتر داشتند.

اجاق يو کرونـــــــا و ديزندو با               دوم يو روشا با و لِو يو خندو با

Ojaghyoo koroona  voo  dizandoo ba                 Doomyoo  roosha  ba  voo levyoo khandoo ba

اجاقشان كرونا و ديزَندان بود.                    چهره‌شان روشن و لب‌شان پرخنده بود.

ژورِه را قصا يونـــــاکا پيروني                قصه‌يو ناچه بدن خــــادا ذوني

Zhooreh  ra  ghessa  yoonaka  pirooni         Ghessehyoo nache  badan  Khada  zooni 

پيران براي بچه‌ها قصه مي‌كردند.                      خدا گواه است كه قصه‌هاشان خوب بود.

خيلي زو عروس و ذومــــادا بدن             نيــجا چاشم‌چاشي وو مُد نبـدن

Kheyli  zoo  oroosoo  zoomada  badan                 Nayja  chashamchashi  voo mod  nabadan 

خيلي زود عروسي و دامادي سر‌مي‌گرفت.           اين همه چشم‌هم‌چشمي و مد نبود.

مرد يو نيفتانـــــــا وو نود يودا                ژنگه يال يو پشتابا شمد يـــودا

Medeyoo  niftana  voo  navad  yooda             Zhangeh  yal  yoo  peshtaba, shamad  yoo  da

مردهاشان نيفتانا[1] و نمد داشتند.                   زن‌هاشان يل[2] مي‌پوشيدند و شمد[3] داشتند.

ويشتـــــرينا زَنــــدگي يو سادا با           كارويــو وي فيس و وي افـادا با

Vishtrina  zandegiyoo sada  ba                            Karooyoo  vi  fiso  vi  afada  ba 

بيشتر مردم زندگي ساده اي داشتند.                  در كارشان فيس و افاده نداشتند.

اي «برات» نيــــجا تاريف قديم نكَ           اوي مـــل قاليـــدا ويــر گليم نـكَ

Ay  barat   nayja  tarif  ghdim  naka               Evi  mol  ghalida   vir  ghadim  naka 

اي «برات» اين قدر سخن از قديم نگو!                 نشسته‌اي روي فرش قالي ياد از گليم نكن!

هامايِي زيو خمــــــو دوس داريمَ             احترامِ جف اي عـــاروس داريمَ

Hamayey  zyoo khoomoo  doos  darima             Ehtrame   jof  ii  oroos  darima   

ما هم زبان خودمان را دوست داريم.             مانند يك عروس، احترامش مي‌گزاريم.

خـــادا ني زيــــــونِ دَ هاما دوا           هر زيوني دنيـــــا دَ  وو خــدوا

Khada  ni  zyoone  da  hama  dova                 Har  zyooni  donyada  voo  khadava

خداوند اين زبان را به ما عطا كرده است.               هر زباني در دنيا از خداوند است.    

                                                                                    عباس نجاتي ـ بهار 1387